Damian BONK.

BIO

Damian Bonk (ur. 1991) Artysta malarz. Mieszka i pracuje w Krakowie. Pracuje w nurcie figuracji metaforycznej.

W latach 2011 – 2016 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (kierunek: Malarstwo). Absolwent Szkoły Doktorskiej macierzystej uczelni.

Otrzymał Stypendium Ministra Kultury. Jego prace były prezentowane we współpracy z niezależnymi przestrzeniami i kuratorami w ramach wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą.

Obecnie przygotowuje się do indywidualnej wystawy w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie (wrzesień 2026), gdzie zaprezentuje kontynuacje cyklu o barierach rzeczywistości, w którym bohaterowie obrazów osadzeni są w sceneriach jego rodzinnych stron.

ARTIST STATEMENT

Maluję obrazy w technice olejnej na własnoręcznie wykonanych podobraziach. Proces pracy polega na skrupulatnym oddaniu wizji, w której naturalne formy i zjawiska transformują się, ewoluują, aby potem w procesie malowania otrzymały pożądaną, wyjątkową jakość.

W sposób unikalny dotykam problemu wyobrażonego światła, stawiając na jego nadnaturalny wydźwięk. Tym samym mój obraz staje się miejscem spotkania realności z wizyjnością. Nie rezygnuję jednak w pełni z mimetycznych aspektów malarstwa. W dalszym ciągu zgłębiam temat poruszony w moim doktoracie Oświetlenie a świecenie, rozróżniając typy świateł: naturalne, fizykalne, lokalne, które nie stają w opozycji do nienaturalnych świeceń, ale zaczynają z nimi współgrać. Moje obrazy, mimo iż noszą cechy malarstwa dawnego, próbują być współczesnym zestawem uniwersalnych pytań dotyczących naszej egzystencji.

Do malowania skłaniają mnie zjawiające się nieustannie w mojej świadomości wizje, dla których scenerią są najczęściej moje rodzinne strony. Pagórki, łąki i pola gór świętokrzyskich, w których dorastałem, nieustępliwie zjawiają się w mojej świadomości. Stanowią one najczęściej przestrzeń dla głównego bohatera obrazu. W ostatnich pracach bywają tłem dla powalonego jeźdźca. Ten dość romantyczny motyw, który przychodzi niemal nachalnie, przenosi mnie w sferę wzruszeń. Wizjom towarzyszą emocje, prowokujące do rozważań o różnych, czasem skrajnych, stronach człowieczego wnętrza. Polem do tego staje się płaszczyzna, na której rozegra się wyobrażona scena.

Moje prace są metaforyczną opowieścią o człowieku, który niejako mocuje się z rzeczywistością. Obrazy mają szansę stać się malarską definicją momentu, kiedy nasze istnienie dociera do różnych barier, granic. Człowiek doświadczając pewnych ograniczeń ma problemy z dotarciem do zamierzonego celu. Orientuje się on, że jego system wartości oraz ideały upadają. Mimo bariery, etap zmian, które wymagają cierpliwości i pewnych wyrzeczeń, jest ledwo dostrzegalny. W dalszym ciągu maluję kolejne takie sceny rodzajowe, rozmyślając dalej o dualnym charakterze rzeczywistości.

Chciałbym, aby widz doświadczający mojego obrazu „wszedł” w jego świat i został w jakimś stopniu ogarnięty emocjami, które były powodem mojego malowania.

chciałbym opisać światło
które we mnie się rodzi
ale wiem że nie jest ono podobne
do żadnej gwiazdy
bo jest nie tak jasne
nie tak czyste
i niepewne Zbigniew Herbert